Shloka 92
शरतल्पे महेष्वासं शयानं पुरुषर्षभम् | रथात् प्रपतितं चैनं दिव्यो भाव: समाविशत्,रथसे गिरकर बाणशय्यापर सोये हुए पुरुषप्रवर महाधनुर्धर भीष्मके भीतर दिव्यभावका आवेश हुआ
śarat-talpe maheṣvāsaṃ śayānaṃ puruṣarṣabham | rathāt prapatitaṃ cainaṃ divyo bhāvaḥ samāviśat ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ពេលភីෂ្មា អ្នកបាញ់ធ្នូដ៏អស្ចារ្យ—ជាគោឧត្តមក្នុងចំណោមមនុស្ស—ដេកលើគ្រែព្រួញ បន្ទាប់ពីធ្លាក់ចុះពីរថសង្គ្រាម នូវសភាពដ៏ទេវភាពមួយបានចូលស្ថិតក្នុងទ្រង់។ កណ្ដាលអំពើហិង្សានៃសង្គ្រាម និងការបាក់បែកនៃរាងកាយ រឿងរ៉ាវបានសម្គាល់ការលើកកម្ពស់ខាងក្នុង៖ ការបរាជ័យខាងក្រៅរបស់យុទ្ធជន ក្លាយជាច្រកចូលទៅកាន់ស្ថានភាពខ្ពស់ និងមាំមួនជាងមុន។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the harsh consequences of battle, the epic highlights the possibility of inner elevation: a righteous, steadfast person may be touched by a higher, divine composure when worldly supports fall away.
Bhīṣma has been struck down in battle and has fallen from his chariot. He lies on a bed formed by arrows, and Sañjaya reports that a ‘divine bhāva’—an exalted, transcendent state—enters and pervades him.