Shloka 9
पाण्डवानीकिनीमध्यमाससाद विशाम्पते । प्रजानाथ! तत्पश्चात् पांचालराज ट्रुपद तथा धृष्टकेतुकी कुछ भी परवा न करके वे पाण्डव-सेनाके भीतर घुस आये ।।
sañjaya uvāca | tataḥ sātyakibhīmau ca pāṇḍavaṃ ca dhanañjayam atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ | ṣaḍetān niśitair bhīṣmaḥ pravivyādha uttamaiḥ śaraiḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក សាត្យគី និង ភីមសេន ហើយអរជុន កូនបណ្ឌុ (ធនញ្ជ័យ) ផង—ជាមួយនឹងយោធាស្រីញ្ជយទាំងអស់—បានវាយប្រហារ ភីෂ្ម នៅក្នុងសមរភូមិ។ តែភីષ្ម ដោយព្រួញមុតស្រួច និងល្អឥតខ្ចោះ បានចាក់បំបែក និងធ្វើឲ្យអ្នកយុទ្ធជើងឯកទាំងប្រាំមួយរងរបួសធ្ងន់។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញភាពតបស្នងដ៏សាហាវនៃសង្គ្រាម៖ ទោះជាច្រើនរួមគ្នាវាយលើមេបញ្ជាការចាស់ម្នាក់ ក៏ជំនាញ និងសេចក្តីមុតមាំអាចបង្វែរទិសបាន ខណៈភាពតានតឹងធម៌នៃការប្រយុទ្ធនឹងជីតាអ្នកគោរពនៅតែស្ថិតក្រោមសម្លេងអាវុធ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the uncompromising logic of kṣatriya-dharma in war: collective assault and individual excellence both operate within the battlefield’s code, while the deeper moral strain—fighting a venerable elder like Bhīṣma—remains a silent ethical backdrop.
Sātyaki, Bhīma, and Arjuna, supported by the Sṛñjaya forces, attack Bhīṣma; Bhīṣma responds by shooting sharp, superior arrows and grievously wounding six leading opponents.