Shloka 10
द्रुपदं च विराट च धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् भीमघोषैर्महावेगैर्मर्मावरणभेदिभि:
drupadaṃ ca virāṭaṃ ca dhṛṣṭadyumnaṃ ca pārṣatam | bhīmaghoṣair mahāvegair marmāvaraṇabhedibhiḥ, atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដ្រុបដ និង វិរាត ហើយ ធ្រឹෂ្ដ្យុម្ន កូនប្រសត—ជាមួយនឹងស្រីញ្ជយទាំងអស់—បានវាយលើ ភីષ្ម ក្នុងសមរភូមិ ដោយសម្លេងគំហុកគ្រោះថ្នាក់ និងកម្លាំងដ៏មហិមា ដែលអាចចាក់បំបែកសូម្បីការការពារស្នូលជីវិត។ ក្នុងការប៉ះទង្គិចនៃអាវុធ ពួកសម្ព័ន្ធមិត្តបានចង្អៀតគាត់ពីគ្រប់ទិស ដើម្បីទប់ស្កាត់អំណាចលើសលប់របស់មេយោធាចាស់ ទោះបីសង្គ្រាមបង្ខំឲ្យពួកគេវាយប្រហារជីតាដែលគេគោរពក៏ដោយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when duty compels confrontation, the Mahābhārata frames war as morally weighty: revered elders may be opposed for a larger cause, yet the act remains grave. The verse highlights disciplined, collective action against overwhelming power, while implicitly reminding that dharma in war is complex—necessity does not erase ethical tension.
Sañjaya reports that Drupada, Virāṭa, and Dhṛṣṭadyumna, along with the Sṛñjaya forces, unite and attack Bhīṣma on the battlefield with great force and terrifying battle-cries, attempting to break through his defenses and check his dominance.