Shloka 456
गाड़ेयं पञ्चविंशत्या क्षुद्रकाणां समार्पयत् । तदनन्तर अर्जुनने हँसकर गाण्डीव धनुषकी टंकार करते हुए गंगानन्दन भीष्मको पचीस बाण मारे
gāḍeyaṃ pañcaviṃśatyā kṣudrakāṇāṃ samārpayat | tadanantaraṃ arjunena haṃsakaṛ gāṇḍīva-dhanuṣas ṭaṅkāraṃ kurvatā gaṅgānandanaṃ bhīṣmaṃ pañcaviṃśati-bāṇaiḥ āhataḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក អរជុនបានញញឹម ហើយធ្វើឲ្យធ្នូ «គណ្ឌីវ» បន្លឺសូរស័ព្ទរបស់វា រួចបានបាញ់ព្រួញម្ភៃប្រាំទៅលើភីស្ម—កូនប្រុសនៃទន្លេគង្គា។ ឈុតឆាកនេះបង្ហាញវិន័យដ៏ត្រជាក់នៃសង្គ្រាម៖ សូម្បីតែអ្នកចាស់ទុំដែលគេគោរពបំផុត ក៏ត្រូវប្រឈមនឹងកម្លាំង នៅពេលកាតព្វកិច្ច និងភាពស្មោះត្រង់ធ្វើឲ្យគាត់ឈរនៅខាងសត្រូវ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between reverence and duty: even an honored elder like Bhishma must be opposed in battle when one’s dharma and chosen allegiance demand it. Ethical action here is framed as disciplined adherence to role-based duty amid tragic conflict.
Sanjaya reports that Arjuna, smiling and sounding the Gandiva’s bowstring, shoots Bhishma—called the son of Ganga—with twenty-five arrows, marking a forceful exchange in the Kurukshetra war.