Shloka 25
भीष्मरथाभिमुख्यं — Arjuna’s advance with Śikhaṇḍin; Duḥśāsana’s interception
चर्मभिक्षामरैश्षित्रै: पताकाभिक्न मारिष | छत्रै: सितैहेमदण्डैश्वामरैश्व समनन्तत:
carma-bhikṣāmaraiś citraiḥ patākābhikhnā māriṣa | chatraiḥ sitaiḥ hema-daṇḍaiś cāmaraiś ca samanantataḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ឱ ព្រះមហាក្សត្រដ៏គួរគោរព ជុំវិញគ្រប់ទិស មានខែល ចាមរ (កន្ទុយយ៉ាក់) ពណ៌ចម្រុះ ទង់ជាតិដែលរហែក; ហើយនៅទីនោះក៏មានឆត្រពណ៌សមានដំបងមាស និងចាមរពិធីការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ។ លើសម្ភារៈសង្គ្រាមដែលរាយប៉ាយនោះ ដំរីដូចពពកផ្គរថ្មីៗ ត្រូវបានឃើញរត់ទៅគ្រប់ទិស ដោយបន្លឺសំឡេងគួរឱ្យខ្លាច។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of worldly splendor: the very emblems of sovereignty—parasols, banners, and fly-whisks—lie scattered on the battlefield, suggesting that power and prestige collapse under the force of adharma-driven conflict and the inevitability of war’s devastation.
Sañjaya describes the battlefield scene: shields and royal insignia are strewn everywhere, while elephants—compared to newly formed thunderclouds—rush about in all directions with terrifying roars, intensifying the sense of chaos after fierce fighting.