Shloka 14
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
नापराधो<स्ति सुभगे नराणां बहुभार्यता । प्रमदानां भवत्येष मा ते5भूद बुद्धिरीदृशी
na aparādho 'sti subhage narāṇāṁ bahu-bhāryatā | pramadānāṁ bhavaty eṣa mā te 'bhūd buddhir īdṛśī ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «នាងសុភគេ! សម្រាប់បុរស ការមានភរិយាច្រើន មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកំហុសទេ។ តែសម្រាប់ស្ត្រី ការប្រព្រឹត្តបែបនោះ—មានទំនាក់ទំនងជាមួយបុរសជាច្រើន—ត្រូវបានចាត់ទុកថាជារឿងគួរត្រូវបន្ទោស និងជាបាប។ ដូច្នេះ កុំឲ្យចិត្តរបស់នាងក្លាយទៅជាបែបនេះ (រឹងរាក់ទាក់ ឬវង្វេង) ឡើយ»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse articulates a normative social-ethical distinction: multiple wives for men is presented as socially non-culpable, whereas multiple male partners for women is framed as blameworthy; it concludes by urging the addressed woman to avoid a harsh or misguided mindset arising from this issue.
Vaiśampāyana, as narrator, reports a counsel addressed to a woman called “Subhagā,” explaining prevailing standards of marital conduct and advising her not to adopt an unwholesome or severe attitude in response.