Shloka 14
Muñjavān on Himavat: Maheśvara’s abode, Śiva-stuti, and sacrificial gold
Chapter 8
त्र्यक्ष्णे पृष्णो दन््तभिदे वामनाय शिवाय च । याम्यायाव्यक्तरूपाय सद्वृत्ते शड़कराय च
tryakṣṇe pṛśno dantabhide vāmanāya śivāya ca | yāmyāyāvyaktarūpāya sadvṛtte śaṅkarāya ca
សំវរតៈបានពោលថា៖ «សូមក្រាបបង្គំដល់ព្រះអម្ចាស់មានភ្នែកបី; ដល់ព្រះមានពណ៌ចម្រុះជាចំណុច; ដល់ព្រះអ្នកបំបាក់ធ្មេញអសុរ; ដល់វាមនៈ និងដល់សិវៈ។ សូមក្រាបបង្គំដល់ព្រះអម្ចាស់នៃទិសយម; ដល់ព្រះមានរូបអមោឃ (មិនបង្ហាញ); ដល់ព្រះមានសីលធម៌ត្រឹមត្រូវ; និងដល់សង្ករៈផងដែរ»។
संवर्त उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dharma and ethical steadiness (sadvṛtta) are supported by devotion: the divine is honored through many names that point to both concrete deeds (mythic epithets) and the transcendent, unmanifest reality (avyaktarūpa).
Saṁvarta is reciting a reverential invocation, stringing together epithets and divine names as a stuti-like passage, situating the ongoing discourse within a sacred, dharma-oriented frame.