Shloka 23
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
दुःशला बालमादाय नप्तारं प्रययौ तदा । सुरथस्य सुतं वीर॑ रथेनाथागमत् तदा
Vaiśampāyana uvāca |
Duḥśalā bālam ādāya naptāraṃ prayayau tadā |
Surathasya sutaṃ vīra rathenāthāgamat tadā ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ទុះសលា បានចេញដំណើរ ដោយយកកុមារ—ចៅប្រុសរបស់នាង—ទៅជាមួយ។ ហើយបន្ទាប់មក កូនប្រុសវីរបុរសរបស់សុរថៈក៏មកដល់ទីនោះដោយរទេះសង្គ្រាម។ អត្ថបទនេះលើកឡើងពីកាតព្វកិច្ចគ្រួសារ និងការពារថែរក្សា៖ ស្ត្រីនៃវង្សកុរុ ធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងដាច់ខាត ដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាព និងនាំដំណើរជំនាន់បន្ទាប់ ខណៈដែលមិត្តរួមក្សត្រីយៈមកដល់ដោយសេចក្តីត្រៀមខ្លួនដើម្បីជួយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as familial responsibility: safeguarding and guiding the vulnerable (a child/heir) is a moral imperative, and timely support from capable allies (a heroic charioteer/warrior figure) reinforces social order and protection of lineage.
Duḥśalā departs while carrying her grandson (the child). At the same time, the son of Suratha—described as heroic—arrives in a chariot, suggesting an encounter or assistance connected with Duḥśalā’s movement and the child’s protection.