Shloka 7
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
ते किरन्त: शरव्रातान् वारणप्रतिवारणान् । रणे जयमभीप्सन्त: कौन्तेयं पर्यवारयन् ७ ।।
te kirantaḥ śaravrātān vāraṇaprativāraṇān | raṇe jayam abhīpsantaḥ kaunteyaṃ paryavārayan 7 ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ពួកគេបាញ់ព្រួញជាក្រុមៗ—ក្រាស់ដល់ថ្នាក់អាចទប់ស្កាត់សូម្បីតែការរុញទៅមុខរបស់ដំរី—ហើយដោយប្រាថ្នាចង់ឈ្នះក្នុងសមរភូមិ ពួកយុទ្ធជនទាំងនោះបានព័ទ្ធជុំវិញកូនប្រុសរបស់គុនទី។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា មហិច្ឆតានៃសង្គ្រាមអាចក្លាយជាសម្ពាធរួម ដើម្បីសាកល្បងភាពមាំមួនរបស់វីរបុរសម្នាក់នៅចំពោះមុខកម្លាំងលើសលប់។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension in warfare: the drive for victory can become an overpowering collective force, yet the dharmic ideal for a kṣatriya is steadiness and disciplined courage even when surrounded and outnumbered.
A group of fighters rains down heavy volleys of arrows—described as capable of stopping even elephants—and, intent on winning the battle, they encircle Kaunteya (Arjuna) on the battlefield.