Shloka 19
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
रासभारुणसंकाशा धनुष्मन्त: सविद्युतः । आवृत्य गगन मेघा मुमुचुर्मासशोणितम्
rāsabhāruṇasaṅkāśā dhanuṣmantaḥ savidyutaḥ | āvṛtya gaganaṃ meghā mumucur māsaśoṇitam ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ពពកមានពណ៌ងងឹតដូចពណ៌លារួមជាមួយក្រហមស្រអាប់ មានខ្សែកោងដូចឥន្ទធនូ និងមានផ្លេកបន្ទោររលឹមៗ បានគ្របដណ្ដប់មេឃ ហើយចាប់ផ្តើមធ្លាក់ភ្លៀងជាសាច់ និងឈាម។ ទិដ្ឋភាពនោះជាអមង្គលសញ្ញាដ៏គួរភ័យ ប្រាប់ថាលំដាប់ធម្មជាតិកំពុងរលំ និងការបំផ្លាញទាំងផ្លូវកាយផ្លូវធម៌នឹងតាមមក។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a terrifying portent—blood-and-flesh rain and a sky overwhelmed by ominous clouds—to suggest that when violence and adharma intensify, even nature appears to revolt, warning humans of the ethical consequences of disorder and cruelty.
Vaiśampāyana narrates a dreadful atmospheric phenomenon: clouds cover the sky, lightning flashes, bow-like arcs appear, and the clouds pour down flesh and blood—an inauspicious sign indicating impending calamity or the aftermath of grievous wrongdoing.