Shloka 14
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
ततो हाहाकृतं सर्व कौन्तेये शरपीडिते । त्रैलोक्यम भवद् राजन् रविरासीच्च निष्प्रभ:
tato hāhākṛtaṃ sarvaṃ kaunteye śarapīḍite | trailokyaṃ bhavad rājan ravir āsīc ca niṣprabhaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ពេលកូនប្រុសនាងកុន្តី (អរជុន) ត្រូវព្រួញធ្វើទុក្ខទោសយ៉ាងខ្លាំង សកលលោកទាំងអស់បានផ្ទុះឡើងជាសម្លេងហ៊ោក្រហម។ ដោយឃើញសភាពរបស់គាត់ ត្រីលោកបានរំភើបជាខ្លាំង ហើយសូម្បីតែព្រះអាទិត្យក៏ហាក់បីដូចជាបាត់ពន្លឺ—ជាសញ្ញាថា ការធ្លាក់ចុះរបស់វីរបុរសធម៌មានទម្ងន់លើសកលលោក។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that the suffering of a dharmic hero is not merely personal but has moral and cosmic resonance; violence against the righteous is portrayed as a disturbance that echoes through the worlds, marked by ominous signs.
Arjuna, identified as Kaunteya, is grievously afflicted by arrows. The scene is described with hyperbolic, omen-like imagery: the three worlds cry out in alarm, and even the Sun appears dim, emphasizing the severity of the moment.