Shloka 13
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
स शरै: समवच्छन्नक्षुकाशे पाण्डवर्षभ: । पञड्चरान्तरसंचारी शकुन्त इव भारत,भरतनन्दन! बाणोंसे आच्छादित हुए पाण्डवप्रवर अर्जुन पींजड़ेके भीतर फुदकनेवाले पक्षीकी भाँति जान पड़ते थे
sa śaraiḥ samavacchannakṣukāśe pāṇḍavarṣabhaḥ | pañjarāntarasañcārī śakunta iva bhārata bharatanandana ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ អរជុន—គោឧសភក្នុងចំណោមបណ្ឌវៈ—ត្រូវព្រួញគ្របដណ្ដប់ពេញកាយ ហើយត្រូវបង្ខិតបង្ខំដូចជានៅក្នុងទីចង្អៀត។ ឱ ភារតៈ ឱ អ្នកជាការរីករាយនៃពួកភារតៈ! គាត់ហាក់ដូចបក្សីមួយកំពុងរត់រវល់ផ្លាស់ទីក្នុងទ្រុង—បង្ហាញទាំងភាពសាហាវនៃការវាយប្រហារ និងការអត់ធ្មត់របស់វីរបុរស ដែលទោះរងរបួស និងត្រូវកម្ទេចក៏មិនបោះបង់ធម៌កាតព្វកិច្ចឡើយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in dharma under pressure: even when wounded and seemingly constrained, a righteous warrior does not abandon effort or composure. The ethical emphasis is on endurance, courage, and continued responsibility amid suffering.
Vaiśaṃpāyana describes Arjuna in the midst of fierce combat: he is struck and covered by arrows and appears confined, yet he keeps moving rapidly—likened to a bird fluttering within a cage—conveying both the intensity of the attack and Arjuna’s resilience.