Shloka 22
Marutta Seeks Saṃvarta’s Priestly Support; Conditions, Truth-Discipline, and Rival Powers
मरुत्त उवाच यावत् तपेत् सहसांशुस्तिष्ेर॑श्वापि पर्वता: । तावल्लोकान्न लभेयं त्यजेयं सड़तं यदि
marutta uvāca | yāvat tapet sahasrāṁśus tiṣṭheran api parvatāḥ | tāval lokān na labheyaṁ tyajeyaṁ saṅgataṁ yadi ||
មរុត្តបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍! ប្រសិនបើខ្ញុំបោះបង់សម្ព័ន្ធភាព និងមិត្តភាពដែលខ្ញុំបានចូលរួមជាមួយលោក នោះដរាបណាព្រះអាទិត្យពន្លឺពាន់កាំនៅតែឆេះក្តៅ និងដរាបណាភ្នំនៅតែឈរមាំ ខ្ញុំនឹងមិនបានទៅដល់លោកខ្ពស់ៗឡើយ។ នេះហើយជាផលកម្មនៃការបោះបង់ពាក្យសច្ចៈ។»
मरुत्त उवाच
Educational Q&A
The verse stresses dharma as fidelity to one’s pledged association: abandoning a committed alliance (saṅgata) is treated as a grave ethical breach that destroys merit and blocks attainment of higher worlds.
Marutta speaks to a Brāhmaṇa, declaring that he cannot in good conscience abandon the relationship or agreement he has formed; he frames the consequence in cosmic terms—lasting as long as the Sun shines and mountains endure—to emphasize the seriousness of betrayal.