Shloka 12
Marutta–Indra Rivalry and Bṛhaspati’s Priestly Refusal (मरुत्तेन्द्रस्पर्धा—बृहस्पतेः पौरोहित्यनिश्चयः)
संजीव्य कालमिष्टं च सशरीरो दिवं गत: । बभूव तस्य पुत्रस्तु ययातिरिव धर्मवित्
saṃjīvya kālam iṣṭaṃ ca saśarīro divaṃ gataḥ | babhūva tasya putras tu yayātir iva dharmavit avikṣit ||
វ្យាសៈ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះបាទ ករន្ធម បានរស់នៅក្នុងលោកនេះតាមរយៈពេលដែលបានកំណត់ និងដែលព្រះអង្គប្រាថ្នា ហើយនៅទីបំផុតបានឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ដោយសារីរៈផ្ទាល់។ បុត្ររបស់ព្រះអង្គ គឺ អវិក្សិត ជាអ្នកដឹងធម៌ ដូចព្រះបាទ យយាតិ បានលេចធ្លោឡើង។ ដោយសេចក្តីក្លាហាន និងគុណធម៌ ព្រះអង្គបានបង្ក្រាបសត្រូវ ហើយយកផែនដីទាំងមូលមកក្រោមអំណាច; ចំពោះប្រជារាស្ត្រ ព្រះអង្គដូចជាព្រះបិតា—ការពារ យុត្តិធម៌ និងចិញ្ចឹមថែរក្សា។
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse upholds the ethic of dharmic kingship: a ruler’s true greatness lies not only in conquest but in righteous conduct and paternal care for subjects. It also presents the ideal of a life completed in due time, culminating in a meritorious ascent to heaven.
Vyāsa narrates a succession: King Karaṇḍhama completes his life and attains heaven bodily; his son Avikṣit, compared to Yayāti in dharma-knowledge, becomes a powerful and virtuous ruler who subdues enemies and governs the earth while caring for his people like a father.