Shloka 7
Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
पूताभिश्न तथैवाद्धिः सदा दैवततर्पणम् । भावेन नियत: कुर्वन् ब्रह्मचारी प्रशस्यते,जो ब्रह्मचारी सदा नियमपरायण होकर श्रद्धाके साथ शुद्ध जलसे नित्य देवताओंका तर्पण करता है, उसकी सर्वत्र प्रशंसा होती है
pūtābhiś ca tathaivāddhiḥ sadā daivatatarpaṇam | bhāvena niyataḥ kurvan brahmacārī praśasyate ||
ព្រះវាយុបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រហ្មចារីដែលតាំងខ្លួនក្នុងវ្រតយ៉ាងមាំមួន ហើយធ្វើតರ್ಪណ (បូជាទឹក) ដល់ទេវតារៀងរាល់ថ្ងៃដោយទឹកបរិសុទ្ធ ដោយសទ្ធា និងចេតនាត្រឹមត្រូវ—គាត់ត្រូវបានសរសើរនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ការឧទ្ទិសបែបវិន័យនេះ ត្រូវបានចាត់ទុកជាគំរូនៃអាកប្បកិរិយាល្អ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Disciplined conduct (niyama) joined with inner sincerity (bhāva/śraddhā) makes religious practice meaningful; a brahmacārin who regularly performs devatā-tarpaṇa with purity is held up as an ideal of dharmic life.
Vāyudeva is instructing by praising a model practitioner: a brahmacārin who, as part of daily observance, offers water-libations to the gods with pure water and sincere intent, thereby earning universal commendation.