Shloka 4
Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
द्विकालमन्निं जुद्दान: शुचिर्भूत्वा समाहित: । धारयीत सदा दण्डं बैल्वं पालाशमेव वा,पवित्र और एकाग्रचित्त होकर दोनों समय अग्निमें हवन करे। सदा बेल या पलाशका दण्ड लिये रहे
dvikālam agniṃ juhuyāt śucir bhūtvā samāhitaḥ | dhārayīta sadā daṇḍaṃ bailvaṃ pālāśam eva vā ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ដោយបានសុចរិត ស្ងប់ស្ងាត់ និងប្រមូលចិត្តឲ្យមួយ គួរធ្វើហោម (បូជាអគ្គិ) ទាំងពីរពេលរៀងរាល់ថ្ងៃ។ ហើយគួរតែងតែពាក់កាន់ឈើដំបងធ្វើពីឈើបិល្វ (bilva) ឬមិនដូច្នោះទេ ឈើប៉ាឡាស (palāśa)។ ដូច្នេះវិន័យនៃភាពបរិសុទ្ធ ការតាំងចិត្ត និងការបូជាតាមកាលកំណត់ ត្រូវបានរក្សាទុកជាមូលដ្ឋាននៃធម្មៈ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches disciplined dharmic living: maintain purity, mental concentration, perform regular fire-offerings at both daily junctions (morning and evening), and uphold a visible symbol of restraint and vow through carrying an appropriate staff.
Vāyu-deva is giving prescriptive guidance on proper conduct—ritual regularity (twice-daily homa), inner and outer cleanliness, and the ascetic marker of a staff made from bilva or palāśa—framing these as supports for sustained righteous practice.