Shloka 12
Brahmā’s Enumeration of Primacies (Ādi) and the Supremacy of Knowledge
Jñāna
अहं प्रजापतीनां च सर्वेषां नात्र संशय: । मम विष्णुरचिन्त्यात्मा स्वयम्भूरिति स स्मृत:
ahaṃ prajāpatīnāṃ ca sarveṣāṃ nātra saṃśayaḥ | mama viṣṇur acintyātmā svayambhūr iti sa smṛtaḥ ||
ព្រះវាយុបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំជាប្រភពដើមនៃព្រះប្រជាបតិទាំងអស់—មិនមានសង្ស័យឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រភពដើមរបស់ខ្ញុំវិញគឺព្រះវិṣṇុ ដែលមានសភាពមិនអាចគិតគូរបាន; ព្រះអង្គត្រូវបានចងចាំថា ស្វយម្ភូ (Svayambhū) — អ្នកមានដោយខ្លួនឯង»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even exalted cosmic powers like Vāyu acknowledge a higher, ultimate source. The verse teaches theological hierarchy and humility: all secondary creators (Prajāpatis and even Vāyu) trace their origin to Viṣṇu, whose nature is beyond ordinary thought (acintya) and who is called Svayambhū, the self-existent.
Vāyudeva is speaking and clarifying his own cosmic status: he identifies himself as the primordial origin among the Prajāpatis, but then immediately situates himself under Viṣṇu, stating that Viṣṇu is his source and is traditionally known as Svayambhū.