Shloka 16
अन्तर्वन-विद्यारण्योपमा
The Allegory of the Inner Forest of Knowledge
येडथिगच्छन्ति तं सन्तस्तेषां नास्ति भयं पुनः । ऊर्ध्व॑ चाधश्व तिर्यक् च तस्य नान्तोडथिगम्यते
ye 'dhigacchanti taṃ santaḥ teṣāṃ nāsti bhayaṃ punaḥ | ūrdhvaṃ cādhaś ca tiryak ca tasya nānto 'dhigamyate ||
ព្រះព្រាហ្មណ៍បានមានពាក្យថា៖ «អ្នកល្អ និងអ្នកមានប្រាជ្ញា ដែលទៅដល់ និងយកជាទីពឹងនៅក្នុង “នោះ” (សច្ចៈអតិបរមា) នឹងមិនត្រូវភ័យខ្លាចចាប់យកម្ដងទៀតឡើយ។ វាពាសពេញលើ ក្រោម និងគ្រប់ទិស; មិនអាចទៅដល់ ឬយល់ឃើញចុងបញ្ចប់របស់វានៅទីណាមួយបានទេ»។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Fear ends for the virtuous when they attain the supreme, all-pervading reality; because it is limitless and everywhere, it cannot be bounded or exhausted by thought, and taking refuge in it removes the basis of fear.
A Brahmin speaker instructs the listener by describing the state of those who have realized the highest principle: they become fearless, and that principle is portrayed as omnipresent—above, below, and in every direction—without any reachable end.