Shloka 16
Cāturhotra as Inner Sacrifice (Yoga-Yajña) and Nārāyaṇa Recitation
ऋषचश्नाप्यत्र शंसन्ति नारायणविदो जना: । नारायणाय देवाय यदविन्दन् पशून् पुरा
ṛṣayaś cāpy atra śaṃsanti nārāyaṇavido janāḥ | nārāyaṇāya devāya yad avindan paśūn purā ||
អ្នកដែលដឹងព្រះនារាយណៈយ៉ាងពិតប្រាកដ ក៏យកសក្ខីភាពរបស់ឥសីមកអះអាងនៅទីនេះដែរ៖ នៅសម័យបុរាណ ដើម្បីឈានទៅរកព្រះនារាយណៈដ៏ទេវភាព បុរសអ្នកមានភក្តីបាននាំ “សត្វ” មកស្ថិតក្រោមអំណាច—មានន័យថា ពួកគេបានគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ឥន្ទ្រីយ៍ដែលរអិលរអូស។ បទនេះបង្ហាញថា ការរីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណគឺជាវិន័យសីលធម៌៖ ភក្តីមិនត្រូវវាស់ដោយពាក្យអះអាងទេ តែដោយការអត់ធ្មត់ និងការគ្រប់គ្រងខ្លួនខាងក្នុង ដោយបង្វែរទៅរកព្រះ។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Devotion to Nārāyaṇa is validated through disciplined mastery of the senses; the ‘animals’ to be subdued are the sense-forces that otherwise drag the mind outward. The verse appeals to ṛṣi-authority to present self-restraint as a form of inner sacrifice directed to God.
A brāhmaṇa speaker supports a teaching about yoga-like sacrifice by citing what the seers and Nārāyaṇa-knowers say: in ancient times devotees, seeking Nārāyaṇa, ‘obtained/subdued the paśus’—understood as bringing the senses under control as part of spiritual practice.