Shloka 6
Abhaya-Itihāsa: Karma, Indriyas, and the Non-sensory Brahman
Brāhmaṇī–Brāhmaṇa Saṃvāda
ग्राह्मं दृश्यं च सत्यं वा यदिदं कर्म विद्यते | एतदेव व्यवस्यन्ति कर्म कर्मेति कर्मिण:
grāhyaṃ dṛśyaṃ ca satyaṃ vā yad idaṃ karma vidyate | etad eva vyavasyanti karma karmeti karmiṇaḥ ||
វាយុបាននិយាយថា៖ «អ្វីៗដែលនៅក្នុងលោកនេះគេហៅថា ‘ត្រូវយកមកអនុវត្ត’ ដូចជា វិន័យ ពិធីទទួលសិស្ស វ្រត និងអ្វីៗដទៃទៀត ហើយអ្វីៗដែល ‘មើលឃើញបាន’ គឺសកម្មភាពក្រៅដ៏រឹងមាំ—មនុស្សភាគច្រើនចាត់ទុកតែវានោះជាកម្មពិត។ អ្នកដែលខិតខំប្រកាន់កម្ម កំណត់ថា តែវានោះហើយជាកម្ម ហើយហៅវាថា ‘កម្ម’»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a common, action-centered understanding of karma: people often identify ‘real karma’ primarily with adoptable disciplines (vows, initiations, observances) and with outward, visible deeds, treating these as the definitive meaning of action.
Vāyu is speaking in a didactic context, clarifying how ‘doers’ (karmiṇaḥ) typically define karma—by emphasizing observable and formally undertaken practices—setting up a broader reflection on what truly counts as action and its significance.