Shloka 9
Mokṣa-dharma Yoga-Upadeśa: Equanimity, Sense-Restraint, and Vision of the Ātman (आत्मदर्शन-योगोपदेशः)
वैराग्यबुद्धि: सततमात्मदोषव्यपेक्षक: । आत्मबन्धविनिर्मोक्षं स करोत्यचिरादिव
vairāgyabuddhiḥ satatam ātmadoṣavyapekṣakaḥ | ātmabandhavinirmokṣaṃ sa karoty acirād iva ||
ព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ អ្នកណាមានបញ្ញាដែលឈរជាប់ក្នុងវៃរាគ្យ (ការមិនជាប់ចិត្ត) ជានិច្ច ហើយតែងតែត្រួតពិនិត្យកំហុសរបស់ខ្លួន—មនុស្សនោះ ធ្វើឲ្យកើតការលោះលែងពីចំណងដែលចងអាត្មា បានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ដោយមិនជាប់នឹងភាពជា «អ្នកធ្វើ» មិនរក្សាក្តីប្រាថ្នា ហើយដឹងថាលោកនេះមិនថេរ ពុកផុយ—តែងមានកំណើត មរណៈ និងជរា—គេកាត់ឫសនៃចំណងបានដោយមិនយូរ។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Steady dispassion (vairāgya) combined with vigilant self-scrutiny (seeing one’s own doṣas) leads swiftly to freedom from inner bondage; craving and the sense of doership sustain bondage, while clear recognition of the world’s impermanence weakens it.
A Brahmin speaker delivers an instruction on liberation: he describes the inner qualities—detachment, absence of desire, awareness of impermanence, and continual self-examination—that enable a person to break the bonds of the self.