Shloka 236
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
ब्रह्मणा सम्परित्यक्तो मृत इत्युच्यते नरै: । इस प्रकार जब जीव शरीरका त्याग करता है
brahmaṇā samparityakto mṛta ity ucyate naraiḥ |
សិទ្ធៈបាននិយាយថា៖ «ពេលដែលព្រហ្ម (គោលការណ៍ជីវិត) បានបោះបង់សត្វមានកាយទាំងស្រុង មនុស្សទាំងឡាយហៅវាថា ‘ស្លាប់’។ ព្រោះនៅពេលជីវៈចាកចេញពីរាងកាយ វាមើលទៅគ្មានដង្ហើម; កម្ដៅ ដង្ហើម ពន្លឺសោភា និងស្មារតី មិននៅសល់ទៀតឡើយ។ ដូច្នេះ រាងកាយដែលត្រូវអាត្មាចាកចេញ គេហៅថា ‘ស្លាប់’ តាមការយល់ឃើញរួម»។
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Death is defined not merely as physical stillness but as the departure of the indwelling self/life-principle: when consciousness, warmth, breath, and radiance cease because the jīva is gone, the body is called ‘dead.’
A Siddha instructs by explaining how people recognize death: the body, once the jīva departs, becomes breathless and devoid of heat and awareness, and is therefore designated as a corpse.