Shloka 15
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
अधर्मरुचयो लुब्धा: सदा चाप्रियवादिन: । धार्तराष्ट्रा दुरात्मान: सानुबन्धा निपातिता:
adharmarucayo lubdhāḥ sadā cāpriyavādinaḥ | dhārtarāṣṭrā durātmānaḥ sānubandhā nipātitāḥ ||
វាយុបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កូនៗរបស់ធ្រឹតរាស្ត្រ មានចិត្តលំអៀងទៅរកអធម៌ ដោយលោភលន់ជំរុញ ហើយតែងនិយាយពាក្យក្រិនក្រអូប មិនពេញចិត្ត។ ដោយមានចិត្តអាក្រក់ដូច្នេះ ពួកគេត្រូវបានវាយបំផ្លាញចុះ—ជាមួយសម្ព័ន្ធមិត្ត និងអ្នកពឹងពាក់របស់ពួកគេផង»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Persistent inclination toward adharma—expressed through greed and harsh, unwholesome speech—leads to ruin. The verse frames the Kauravas’ downfall as an ethical consequence of character and conduct, not merely a battlefield accident.
Vāyu comments on the fate of the Dhārtarāṣṭras (the Kaurava side), stating that because they were greedy, unrighteous, and harsh in speech, they were destroyed along with their associates and supporters—summarizing the moral rationale for their defeat.