Shloka 153
Gāndhārī’s Petition for a Vision of the Departed (गान्धार्याः प्रार्थना—दिव्यदर्शनप्रसङ्गः)
वृथाग्निना समायुक्तो निष्ठां प्राप्त: पिता मम । हाय, उस महान् वनमें मन्त्रोंसे पवित्र हुई अग्नियोंके रहते हुए भी मेरे ताऊ लौकिक अग्निसे दग्ध होकर क्यों मृत्युको प्राप्त हुए?
vṛthāgninā samāyukto niṣṭhāṃ prāptaḥ pitā mama | hāya, asmin mahān vane mantrebhyaḥ pavitrīkṛtāgnīnāṃ saty api mama tātaḥ laukikāgninā dagdhaḥ kathaṃ mṛtyuṃ prāptaḥ?
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អាឡាស! ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំបានឈានដល់ភាពមាំមួន ហើយបានរួមជាមួយអគ្គីដ៏បរិសុទ្ធ។ តែហេតុអ្វីបានជា នៅក្នុងព្រៃធំមហិមា ដែលមានអគ្គីបានបរិសុទ្ធដោយមន្ត្រ សូម្បីតែដូច្នោះ ព្រះអ៊ុំរបស់ខ្ញុំវិញត្រូវអគ្គីលោកិយដុតឆេះ ហើយបានទៅដល់មរណភាព? នេះមានន័យដូចម្តេច?»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between spiritual attainment and the unpredictability of worldly events: even those living in sanctity and discipline remain subject to impermanence. It also reflects an ethical inquiry—Yudhiṣṭhira seeks a dharmic explanation for suffering that seems to contradict the presence of sacred protections.
Yudhiṣṭhira laments and questions how his uncle (Dhṛtarāṣṭra), dwelling in the forest with ascetic practices and sacred fires, could nevertheless die in a common forest conflagration. His grief is sharpened by the contrast between mantra-sanctified ritual fire and the destructive ‘ordinary’ fire that caused death.