Shloka 133
Gāndhārī’s Petition for a Vision of the Departed (गान्धार्याः प्रार्थना—दिव्यदर्शनप्रसङ्गः)
वृथाग्निना समायोगो यदभूत् पृथिवीपते: । भगवन! राजा धृतराष्ट्रके शरीरको जो व्यर्थ (लौकिक) अग्निका संयोग प्राप्त हुआ, यह दूसरी अत्यन्त कष्ट देनेवाली बात जान पड़ती है
vṛthāgninā samāyogo yad abhūt pṛthivīpateḥ | bhagavan, rājā dhṛtarāṣṭrasya śarīrako yo vyartha-laukikāgninā saṃyogaḥ prāptaḥ, eṣā dvitīyātyanta-kaṣṭa-dāyinī bātā jānāyate |
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះអង្គដ៏គួរគោរព! ការដែលព្រះមហាក្សត្រ ធ្រតរាស្ត្រ—ម្ចាស់ផែនដី—បានជួបប្រទះការប៉ះពាល់នឹងភ្លើងធម្មតា ឥតអត្ថន័យ (ភ្លើងលោកិយ) នេះ ហាក់ដូចជាការឈឺចាប់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរលើកទីពីរ។ អ្នកដែលបានអត់ធ្មត់ទុក្ខវេទនាច្រើនរួចហើយ ត្រូវមកបញ្ចប់ដោយរបៀបនេះ គឺជារឿងគួរឲ្យសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង»។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical pain caused when a life already burdened by consequences ends in a seemingly ‘vain’ or merely worldly manner. It underscores impermanence and the tragic residue of adharma: even after war and reconciliation, suffering can continue, urging humility, compassion, and detachment from outcomes.
Yudhiṣṭhira laments the report of King Dhṛtarāṣṭra’s end in the forest—his body meeting fire. Addressing a revered elder (contextually a sage/authority present in the episode), he calls this a ‘second’ intensely painful blow, adding to earlier griefs surrounding the Kuru family’s destruction.