Shloka 10
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
एताश्चान्याश्व विविधा: शल्यभूता नराधिप:
etāś cānyāś ca vividhāḥ śalyabhūtā narādhipaḥ
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ហើយទុក្ខវេទនាទាំងនេះ រួមទាំងទុក្ខវេទនាផ្សេងៗជាច្រើនប្រភេទ បានក្លាយដូចជាម្ជុលមុតជាប់នៅក្នុងព្រះមហាក្សត្រ—ចាក់ប៉ះ និងធ្វើឲ្យទ្រង់រងទុក្ខពីខាងក្នុង»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses the metaphor of a lodged barb (śalya) to show how unresolved sorrow, guilt, and painful memories can wound from within; ethical life requires acknowledging such inner suffering and seeking rightful means of purification, restraint, and reconciliation.
Vaiśampāyana continues describing the king’s condition: multiple, varied troubles and griefs are weighing on him, experienced as sharp inner pains—setting the emotional ground for the renunciatory movement of the Āśramavāsika narrative.