Shloka 18
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
इत्येवं ब्रुवतस्तस्य जटी वीटामुख: कृश: । दिग्वासा मलदिग्धाड़री वनरेणुसमुक्षित:
ity evaṁ bruvatas tasya jaṭī vīṭāmukhaḥ kṛśaḥ | digvāsā maladigdhāṅgo vanareṇusamukṣitaḥ |
ខណៈព្រះបាទកំពុងមានព្រះបន្ទូលដូច្នោះ ពីចម្ងាយបានឃើញអ្នកតាបសស្គមស្គាំងម្នាក់—សក់ជាប់ជាខ្សែ (ជតា) មាត់កាន់ដុំថ្មដូចជាកំណក មិនស្លៀកពាក់ (ដិគ្វាសា) អវយវៈលាបដោយកខ្វក់ ហើយគ្របដោយធូលីព្រៃ—កំពុងមកជិត។ ព័ត៌មានអំពីការមកដល់របស់គាត់ត្រូវបានជូនដំណឹងដល់ព្រះបាទយុធិស្ឋិរ។ ប៉ុន្តែវិទុរ បោះភ្នែកមើលទៅកាន់អាស្រាម ហើយភ្លាមៗត្រឡប់ក្រោយ ដកខ្លួនចេញ—បង្ហាញការអត់ធ្មត់តឹងរឹងរបស់អ្នកបោះបង់អត្តសញ្ញាណសង្គម និងស្វែងរកស្ថេរភាពខាងក្នុងជាងការទទួលស្គាល់។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights vairāgya (detachment) expressed through austere discipline: Vidura’s outward abandonment of comfort and social markers, and his turning back from the hermitage, underscore restraint, non-attachment to honor or welcome, and a dharmic focus on inner realization rather than public recognition.
While Dhṛtarāṣṭra is speaking, Vidura appears from afar in a severe ascetic state—matted hair, emaciated, naked, dust-covered, with a lump/stone-like object in his mouth suggesting a vow of silence. Yudhiṣṭhira is informed, but Vidura, after looking toward the hermitage, abruptly turns back and withdraws.