Shloka 37
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
गालव उवाच पापिषछेभ्यो हानर्घाह: स नरो<स्तु स्वपापकृत् । दत्त्वा दानं कीर्तयतु यस्ते हरति पुष्करम्
Gālava uvāca: pāpiṣṭhebhyo hānārghāḥ sa naro 'stu svapāpakṛt; dattvā dānaṃ kīrtayatu yas te harati puṣkaram.
គាលវៈ បាននិយាយថា៖ «សូមឲ្យបុរសនោះ—អ្នកលួចផ្កាឈូករបស់អ្នក—ត្រូវបានចាត់ទុកថា គួរឲ្យមើលងាយជាងមនុស្សបាបអាក្រក់បំផុតទាំងឡាយ; ដោយអំពើអាក្រក់របស់ខ្លួន គេធ្វើអន្តរាយដល់សាច់ញាតិរបស់ខ្លួនផង។ ហើយទោះបីគេធ្វើទានក៏ដោយ សូមឲ្យគេជាប្រភេទដែលប្រកាសសរសើរទាននោះដោយមាត់ខ្លួនឯង ដើម្បីស្វែងរកកេរ្តិ៍ឈ្មោះ មិនមែនដោយធម៌ពិតប្រាកដឡើយ»។
गालव उवाच
Educational Q&A
The verse condemns theft and moral shamelessness, and also criticizes performative charity—giving gifts while seeking self-praise—implying that true merit requires integrity and humility, not merely outward acts.
Gālava speaks a harsh denunciation of an unnamed person who has stolen ‘your lotus’ (puṣkara). He declares such a thief to be more contemptible than great sinners and portrays him as someone who even after giving charity would publicly boast about it.