Shloka 20
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
अंगिरा उवाच अशुचिर्त्रह्मकूटो<स्तु श्वानं च परिकर्षतु । ब्रह्महानिकृतिश्चास्तु यस्ते हरति पुष्करम्
aṅgirā uvāca | aśucir brahmakūṭo 'stu śvānaṃ ca parikarṣatu | brahmahānikṛtiś cāstu yas te harati puṣkaram ||
អង្គិរា បានមានពាក្យថា៖ «អ្នកណាដែលយកផ្កាឈូករបស់អ្នកទៅ សូមឲ្យវាក្លាយជាមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ ជាអ្នកបង្ខូចព្រះវេទ។ សូមឲ្យវាមានស្នាមបាបដូចអ្នកសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍ ហើយសូមឲ្យវាអូសឆ្កែទៅមក—ទទួលរងស្នាម និងផលវិបាកនៃបាបទាំងនោះ»។
अंगिरा उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that theft—especially of a valued or symbolically charged object—invites severe moral and social consequences, framed through traditional categories of impurity, anti-Vedic conduct, brahmahatyā-like stigma, and the burden of failing to perform expiation.
Aṅgirā pronounces an imprecation against the person who has taken the addressee’s lotus, wishing upon the thief a cluster of degrading conditions and grave sin-markers, thereby emphasizing accountability and the weight of wrongdoing.