Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
ते निश्चितास्तत्र महर्षयस्तु सम्पश्यन्तो धर्ममेतं नरेन्द्रा: । ततो5शपन्त शपथान् पर्ययेण सहैव ते पार्थिव पुत्रपौत्रै:
te niścitās tatra maharṣayas tu sampaśyanto dharmam etaṁ narendrāḥ | tato 'śapanta śapathān paryayeṇa sahaiva te pārthiva putrapautraiḥ pṛthvīnātha | tad-anantaraṁ vai maharṣi tathā nareśagaṇaḥ tatra kiñcid niścayaṁ kṛtvā asmin dharme dṛṣṭiṁ nidhāya putra-pautra-sahitaḥ paryāyeṇa śapathān aśnuvan |
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ នៅទីនោះ មហាឥសីទាំងឡាយ និងព្រះរាជាទាំងឡាយ បានសម្រេចចិត្តយ៉ាងមាំមួន ហើយរក្សាធម៌នេះឲ្យច្បាស់ក្នុងចិត្ត។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានស្បថយ៉ាងសក្ការៈជាបន្តបន្ទាប់—ម្នាក់ៗស្បថរួមជាមួយកូន និងចៅរបស់ខ្លួន។ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃផែនដី! ក្រោយមក ពួកឥសី និងក្រុមព្រះរាជា បានកំណត់ផ្លូវរបស់ខ្លួនដូច្នេះ ហើយចងខ្លួនដោយវចនាសច្ចៈជាមួយវង្សត្រកូល ដើម្បីឲ្យការអនុវត្តធម៌ត្រូវបានធានាតាមជំនាន់ក្រោយៗ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Dharma is to be upheld not merely by personal intention but through binding commitments; rulers and sages publicly affirm ethical duty through oaths, ensuring continuity of righteous conduct across generations.
Bhishma describes a scene where sages and kings, after arriving at a decision and reflecting on the dharma in question, take oaths one by one, accompanied by their sons and grandsons, thereby formalizing their commitment.