Shloka 34
प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
सोमप: सूर्यसावित्रो दत्तात्मा पुण्डरीयक: । उष्णीनाभो नभोददश्च विश्वायुर्दीप्तिरेव च
somapaḥ sūryasāvitro dattātmā puṇḍarīyakaḥ | uṣṇīnābho nabhodadaś ca viśvāyur dīptir eva ca ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «(គេសរសើរគាត់ថា) សោមប, សូរ្យ-សាវិត្រ, ទត្តាត្មា និង បុណ្ឌរីយក; ហើយថែមទាំង ឧಷ್ಣីនាភ, នភោទទ, វិશ્વាយុ និង ដីប្តិផងដែរ»។ ក្នុងវចនានុក្រមដ៏គោរពនេះ ភីෂ្មៈបន្តរាយនាមបរិសុទ្ធ ដែលបង្ហាញពីពន្លឺទេវភាព អំណាចបំប៉នជីវិត និងភាពបរិសុទ្ធ ដើម្បីជំរុញឲ្យអ្នកស្តាប់បង្កើនភក្តី និងភាពមាំមួនក្នុងធម៌ ដោយការចងចាំគុណលក្ខណៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងនេះ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recollection: by contemplating a series of divine epithets—radiance (dīpti), universal life-breath (viśvāyu), purity (puṇḍarīyaka), and self-surrender (dattātmā)—one is guided toward inner clarity, devotion, and steadiness in dharma.
Bhīṣma is continuing a formal enumeration of sacred names/attributes (a stotra-like catalogue). The narrative function is to glorify the revered being through multiple Vedic and symbolic titles, each pointing to a distinct ethical-spiritual quality.