Shloka 16
प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
तत् कृत्वा स मुनिश्रेष्ठो धर्मसंकरमात्मन: । पश्चात्तापेन महता तप्यमानो<5भ्यचिन्तयत्
tat kṛtvā sa muniśreṣṭho dharmasaṅkaram ātmanaḥ | paścāttāpena mahatā tapyamāno 'bhyacintayat ||
ពេលបានអនុវត្តពិធីស្រាទ្ធៈនោះរួច និមិ មហាមុនីដ៏ប្រសើរ បានវិនិច្ឆ័យថា ក្នុងខ្លួនគាត់មាន “ការលាយឡំធម៌” កើតឡើង—ដោយគិតថា៖ «វេដៈបានកំណត់ស្រាទ្ធៈសម្រាប់ឪពុក ជីតា និងអ្នកដទៃទៀត ប៉ុន្តែខ្ញុំវិញ បានធ្វើវាដោយចិត្តខ្លួនឯង សម្រាប់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ»។ ត្រូវដុតឆេះដោយការសោកស្តាយដ៏ខ្លាំង គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមគិតពិចារណាដូចតទៅ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even a well-intended ritual act can become ethically problematic if it departs from established śāstric injunctions; recognizing such deviation, one should engage in honest self-scrutiny and repentance rather than self-justification.
After performing a śrāddha intended for his son, the sage Nimi realizes that the Vedic rule traditionally directs such rites toward ancestors (father, grandfather, etc.). Feeling he has created a ‘dharma-confusion’ by acting on personal choice, he is overwhelmed with remorse and begins to deliberate on what to do next.