Shloka 90
अनुशासनपर्व अध्याय ९३ — तपस्, सदोपवास, विघसाशन, अतिथिप्रियता
Austerity, regulated fasting, residual-eating, and hospitality
भारत! वेदज्ञ पुरुष अपना प्रिय हो या अप्रिय--इसका विचार न करके उसे श्राद्धमें भोजन कराना चाहिये। जो दस लाख अपात्र ब्राह्मगको भोजन कराता है
bhīṣma uvāca | bhārata! vedajñaḥ puruṣaḥ svapriyo vā apriyo veti vicāram akṛtvā taṁ śrāddhe bhojayet | yo daśa-lakṣam apātra-brāhmaṇān bhojayati, tasya gṛhe teṣāṁ sarveṣāṁ badale eka eva sadā saṁtuṣṭaḥ vedajña-brāhmaṇaḥ bhojanādhikārī | arthāt lakṣaśo mūrkhānāṁ apekṣayā ekaṁ satpātra-brāhmaṇaṁ bhojayitum uttamam ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ភារតៈ! នៅពេលរៀបចំអាហារនៅពិធីស្រាទ្ធ គួរឲ្យអ្នកដឹងវេទទទួលអាហារ ដោយមិនគិតថាគាត់ជាមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ឬមិនពេញចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ ទោះបី有人បំបៅព្រះព្រាហ្មណ៍មិនសមស្របដល់ដប់លាននាក់ក្តី ក៏ជំនួសពួកគេទាំងអស់ អ្នកដឹងវេទម្នាក់ដែលស្ងប់ស្កប់ស្កល់ និងសមគួរពិតប្រាកដ—គាត់តែម្នាក់គត់សមនឹងទទួលអាហារនៅផ្ទះនោះ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត ការបំបៅព្រះព្រាហ្មណ៍សមគួរម្នាក់ ប្រសើរជាងបំបៅមនុស្សរាប់មិនអស់ដែលល្ងង់ ឬមិនសមគួរ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
In śrāddha and religious giving, the recipient’s worthiness and Vedic competence matter more than quantity. One truly qualified, content, Veda-knowing Brahmin is ethically and ritually superior to feeding vast numbers of unworthy recipients.
Bhishma, instructing Yudhiṣṭhira in the Anuśāsana Parva’s teachings on gifts and śrāddha, lays down a practical rule: do not choose a śrāddha recipient based on personal likes or dislikes; prioritize a satpātra—especially a Veda-knower—over many apātras.