Shloka 26
अनुशासनपर्व अध्याय ९३ — तपस्, सदोपवास, विघसाशन, अतिथिप्रियता
Austerity, regulated fasting, residual-eating, and hospitality
पाक्तेयांस्तु प्रवक्ष्यामि ज्ञेयास्ते पंक्तिपावना: । त्रिणाचिकेत: पज्चाग्निस्त्रिसुपर्ण: षडंगवित्
pākteyāṁstu pravakṣyāmi jñeyāste paṅktipāvanāḥ | triṇāciketaḥ pañcāgnis trisūparṇaḥ ṣaḍaṅgavit ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងពណ៌នាព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលគេហៅថា បាំងក្តេយៈ (pāṅkteya); ពួកគេគួរត្រូវស្គាល់ថាជា អ្នកបរិសុទ្ធជួរបរិភោគ។ អ្នកណាដែលសូត្រមន្ត្រីណាចិកេត (Triṇāciketa), ថែរក្សាភ្លើងបរិសុទ្ធប្រាំ (pañcāgni), សូត្រហ៊ីមន៍ត្រីសូប័ណ៌ (Trisūparṇa), ហើយចេះដឹងអង្គប្រាំមួយនៃការសិក្សាវេដៈ—មនុស្សដូច្នោះ សមគួរធ្វើឲ្យសហគមន៍ក្នុងអាហាររួម បរិសុទ្ធ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Ritual and ethical fitness for communal religious dining is grounded in disciplined Vedic practice: maintaining sacred fires, reciting specific Vedic formulas, and mastering the Vedāṅgas. Such learning and observance are presented as purifying not only the individual but also the social-ritual setting (the dining line).
In the Anushasana Parva’s instruction on dharma, Bhishma continues defining who is qualified to sanctify a shared meal. He lists marks of a ‘paṅkti-pāvana’ Brahmin—one whose Vedic rites and learning make him an appropriate presence in a ritual dining row.