Shloka 120
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
तदनन्तर लोकपितामह लोकगुरु ब्रह्माजीने कहा--“ये सब मेरी ही संतानें हैं; क्योंकि मेरे ही वीर्यकी आहुति दी गयी है; जिससे इनकी उत्पत्ति हुई है ।।
ahaṁ kartā hi satrasya hotā śukrasya caiva ha | yasya bījaṁ phalaṁ tasya śukra cet kāraṇaṁ matam ||
បន្ទាប់មក ព្រះព្រហ្មា គ្រូធំ និងជាបិតាមហាបុរសនៃលោក បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ពួកគេទាំងអស់ ជាកូនរបស់ខ្ញុំ; ព្រោះបានបូជាវីរុយ (śukra) របស់ខ្ញុំ ដែលជាមូលហេតុនៃកំណើតរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំជាអ្នកប្រតិបត្តិយញ្ញៈនេះ និងជាអ្នកបូជាអាហុតិនៃគ្រាប់ពូជផ្ទាល់។ របស់អ្នកណាមានគ្រាប់ពូជ ផលក៏ជារបស់អ្នកនោះ។ ប្រសិនបើគេយល់ថា គ្រាប់ពូជតែមួយជាមូលហេតុសម្រេចនៃកំណើត នោះពួកគេពិតជាកូនរបស់ខ្ញុំ!»
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse argues a principle of causality and moral-ritual agency: if generative seed is treated as the primary cause of birth, then the one who provides/“offers” that seed is entitled to the resulting ‘fruit’ (offspring). It frames parenthood as linked to causal contribution and responsibility.
Vasiṣṭha presents a reasoned claim about parentage using sacrificial imagery: he identifies himself as the agent of the rite and the offerer of seed, then concludes that the offspring should be attributed to the seed-giver if seed is accepted as the determining cause.