Shloka 12
वपुष्मन्त्यो वयं सर्वा: किमस्माकं त्वयाद्य वै यथेष्टं गम्यतां तत्र कृतकार्या वयं त्वया
vapuṣmantyo vayaṁ sarvāḥ kim asmākaṁ tvayādyavai | yatheṣṭaṁ gamyatāṁ tatra kṛtakāryā vayaṁ tvayā ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «យើងទាំងអស់គ្នាមានរូបកាយល្អ សម្បូរបែប និងរីកចម្រើន; ថ្ងៃនេះយើងត្រូវការអ្នកអ្វីទៀត? ចូរទៅកន្លែងណាដែលអ្នកចង់ទៅ។ ត្រឹមតែអ្នកបានបង្ហាញខ្លួនមកមុខយើង ក៏គោលបំណងរបស់យើងបានសម្រេចហើយ; យើងរាប់ថាបានពេញចិត្ត»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a stance of self-sufficiency and detachment: one may acknowledge another’s presence respectfully, yet assert that one’s well-being and purpose do not depend on external aid. It also reflects the ethical power of speech—granting closure by declaring the matter complete.
Bhishma, speaking in the Anushasana Parva, quotes or conveys a response (in a feminine plural voice) that dismisses further involvement: the speakers say they are already thriving and that merely having been seen is enough, so the other party may depart wherever they wish.