Shloka 17
Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
गावस्तेजो महद् दिव्यं गवां दान॑ प्रशस्यते । ये चैता: सम्प्रयच्छन्ति साधवो वीतमत्सरा:
vyāsa uvāca | gāvas tejo mahad divyaṃ gavāṃ dānaṃ praśasyate | ye caitāḥ samprayacchanti sādhavo vītamatsarāḥ |
វ្យាសៈ បានមានព្រះវាចា៖ «គោមានពន្លឺទេវភាពដ៏ធំធេង ដូច្នេះការបរិច្ចាគគោត្រូវបានសរសើរ។ អ្នកសុចរិតទាំងឡាយ ដែលបោះបង់ការច嫉 និងអព្យាក្រឹតភាពអាក្រក់ ហើយប្រគេនគោទាំងនេះ គេរាប់ថាជាអ្នកមានបុណ្យពិត។ អ្នកបរិច្ចាគដូច្នោះ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកបរិច្ចាគគ្រប់ទានទាំងអស់ ហើយពួកគេបានទៅដល់លោកបរិសុទ្ធនៃគោ គឺ ‘គោលោក’ (Goloka)»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that go-dāna (the gift of cows) is especially meritorious because cows are viewed as bearing divine tejas; the ethical condition emphasized is vīta-matsaratā—giving without envy, rivalry, or grudging—so that charity becomes pure and spiritually fruitful.
In Anuśāsana Parva’s instruction on dharma and gifts, Vyāsa states a doctrinal praise of cow-gifting: virtuous, non-envious donors who give cows are celebrated and are said to gain an exalted posthumous destination (Goloka, as understood in the traditional explanation).