Shloka 16
Suvarṇa-janma and Dakṣiṇā-Māhātmya
Origin and Supremacy of Gold as Ritual Fee
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते । न च परमिह दानमस्ति गोभ्यो भवति न चापि परायणं तथान्यत्
guṇavacanasamuccayaikadeśo nṛvara mayaiva eṣa gavāṁ prakīrtitas te | na ca param iha dānam asti gobhyo bhavati na cāpi parāyaṇaṁ tathā anyat ||
វសិដ្ឋៈបានមានពាក្យថា៖ «ឱ ព្រះរាជាអ្នកប្រសើរបំផុត ខ្ញុំបានពោលប្រាប់ព្រះអង្គតែផ្នែកតូចមួយប៉ុណ្ណោះនៃពាក្យសរសើរគុណធម៌របស់គោ—គ្រាន់តែជាសញ្ញាបង្ហាញ។ ក្នុងលោកនេះ មិនមានទានណាខ្ពស់ជាងការបរិច្ចាគគោទេ ហើយក៏មិនមានទីពឹងណាដូចគោទៀតដែរ»។
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse elevates go-dāna (the gifting of cows) as the highest form of charity and presents cows as an unmatched source of support/refuge, framing this as a dharmic and ethically superior act.
Vasiṣṭha addresses a king, explaining that he has only offered a brief sample of the traditional praises of cows, and then emphasizes their exceptional status by declaring cow-gifting the greatest donation and cows an incomparable refuge.