Shloka 30
Go-dāna-stuti and Ghṛta-Japa
Praise of cow-gift and ghee-centered recitation
इति नृप सतत गवां प्रदाने यवशकलान् सह गोमयै: पिबान: । क्षितितलशयन: शिखी यतात्मा वृष इव राजवृषस्तदा बभूव
iti nṛpa satataṃ gavāṃ pradāne yavaśakalān saha gomayaiḥ pibānaḥ | kṣititalaśayanaḥ śikhī yatātmā vṛṣa iva rājavṛṣas tadā babhūva, nareśvara! |
វៃសម្បាយនៈបានពោលថា៖ ដូច្នេះហើយ ព្រះអម្ចាស់! យុធិષ્ઠិរ—អធិរាជក្នុងចំណោមអ្នកគ្រប់គ្រង—តែងតែខិតខំក្នុងការធ្វើទានគោជាបន្តបន្ទាប់។ ព្រះអង្គរស់ដោយគ្រាប់ស្រូវសាលីតិចតួចបរិភោគរួមជាមួយលាមកគោ ដេកលើដីទទេ ហើយដោយការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង បានទុកសក់ជាចងកន្ទុយជាប់គ្នា។ នៅពេលនោះ ព្រះអង្គភ្លឺរលោងដូចធម៌ផ្ទាល់—ដូចគោឈ្មោលដ៏ខ្លាំងក្នុងចំណោមស្តេចទាំងឡាយ មាំមួន និងបរិសុទ្ធ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights royal dharma expressed through sustained charity (especially go-dāna) and personal austerity: a ruler’s moral authority is strengthened by self-restraint, simplicity, and commitment to giving rather than indulgence.
Vaiśaṃpāyana describes Yudhiṣṭhira’s disciplined way of life during this period: he is continually engaged in donating cows, eats only scant barley (even with cow-dung, emphasizing extreme simplicity), sleeps on the bare ground, grows matted hair, and is portrayed as shining like Dharma—‘a bull among kings.’