Shloka 9
Karma-Phala Rahasya and the Ethics of Dāna (कर्मफल-रहस्यं दानधर्मश्च)
वाहनानि च यानानि योगात्मनि तपोधने । अग्नीनुपशयानस्य राज्ञ: पौरुषमेव च
bhīṣma uvāca | vāhanāni ca yānāni yogātmani tapodhane | agnīn upaśayānasya rājñaḥ pauruṣam eva ca |
ភីष្មបានមានព្រះវាចា៖ សម្រាប់បុរសអ្នកសន្សំសម្បត្តិដោយតបស្យា (តបោធន) ដែលចិត្តបានតាំងនៅក្នុងយោគៈ នឹងមានយានយន្ត និងរថយានល្អៗនៅជាតិបន្ទាប់។ ហើយសម្រាប់ព្រះរាជាដែលឧទ្ទិសខ្លួនក្នុងការថែរក្សា និងបូជាភ្លើងបរិសុទ្ធ នឹងទទួលបាននៅជាតិផ្សេងទៀត ភាពក្លាហាន និងកម្លាំងវីរភាព។ ការបង្រៀននេះភ្ជាប់វិន័យខាងក្នុង និងភារកិច្ចពិធីបូជាជាមួយផលដែលសមស្រប បង្ហាញថាការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវបង្កើតស្ថានភាពអនាគត។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that specific dharmic disciplines yield corresponding fruits across births: yogic inner steadiness and tapas lead to refined worldly supports (good conveyances), while faithful service of the sacred fires—especially as a king’s duty—cultivates pauruṣa, i.e., valor and strength of character, in a future life.
Within Bhishma’s instruction on dharma and the results of righteous conduct, he enumerates karmic outcomes: he contrasts the merit of a yoga-established ascetic with that of a king devoted to fire-worship, assigning each a distinct reward in a subsequent birth.