Shloka 30
दैव–पुरुषकार-प्रश्नः
Daiva–Puruṣakāra Inquiry: Fate and Human Effort
पुरा ययातिर्वि भ्रष्टक्ष्यावित: पतित: क्षितौ । पुनरारोपित: स्वर्ग दौहित्रै: पुण्यकर्मभि:
purā yayātir vi-bhraṣṭa-kṣayāvitaḥ patitaḥ kṣitau | punar āropitaḥ svargaṁ dauhitraiḥ puṇya-karmabhiḥ ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «កាលពីបុរាណ ព្រះរាជា យយាតិ ពេលបុណ្យរបស់ព្រះអង្គអស់សព្វ បានធ្លាក់ចុះពីសួគ៌ ហើយធ្លាក់មកលើផែនដី។ បន្ទាប់មក ដោយសារកម្មបុណ្យដ៏សុចរិតរបស់ចៅៗ ព្រះអង្គត្រូវបានលើកឡើងវិញ និងបានត្រឡប់ទៅសួគ៌—បង្ហាញថាបុណ្យដែលសន្សំអាចរលាយចុះបាន ហើយបុណ្យរបស់កូនចៅអ្នកស្មោះស្រឡាញ់អាចក្លាយជាឧបត្ថម្ភគាំទ្រ។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Heavenly status is not permanent when one’s accumulated merit is exhausted; yet dharmic action within the family line—especially the meritorious deeds of descendants—can become a powerful support, illustrating continuity of responsibility and the ethical weight of righteous conduct.
Bhishma cites an old example: King Yayati falls from heaven to earth due to depletion of merit, and is later elevated back to heaven through the virtuous deeds of his grandsons (dauhitra).