Shloka 36
Adhyāya 39 — Yudhiṣṭhira’s inquiry on attachment (saṅga) and relational restraint
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि ब्राह्मणप्रशंसायामिन्द्रशम्बरसंवादे षट्त्रिंशो5ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi brāhmaṇapraśaṃsāyām indraśambarasaṃvāde ṣaṭtriṃśo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារត» ដ៏បរិសុទ្ធ នៅក្នុង អនុសាសនបរវ—ជាពិសេសក្នុងផ្នែកធម៌នៃការបរិច្ចាគ—នៅក្នុងការសរសើរព្រះព្រាហ្មណ៍ ក្នុងសន្ទនារវាង ព្រះឥន្ទ្រ និង សម្បរៈ បញ្ចប់ជំពូកទី៣៦។ កថាបញ្ចប់នេះបង្ហាញស៊ុមសីលធម៌នៃអត្ថបទ៖ ការធ្វើទានតាមធម៌ និងការលើកតម្កើងគុណធម៌ព្រាហ្មណ៍ តាមរយៈសន្ទនាដ៏អប់រំរបស់ទេវតា។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The colophon frames the chapter as instruction in dāna-dharma (the ethics of giving) and as a praise of brāhmaṇical virtues, conveyed through a dialogue (saṃvāda). It signals that generosity and reverence for learned, disciplined conduct are central ethical concerns in this portion of the Anuśāsana Parva.
This verse is a concluding colophon: it marks the end of the chapter situated within the Anuśāsana Parva’s dāna-dharma material, specifically the Indra–Śambara dialogue occurring in the context of praising Brāhmaṇas. It does not advance plot directly but identifies the textual setting and topic.