Shloka 3
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
नारदं प्राउ्जलिं दृष्टवा पूजयान द्विजर्षभान् । केशव: परिपप्रच्छ भगवन् कान् नमस्यसि
nāradaṃ prāñjaliṃ dṛṣṭvā pūjayān dvijarṣabhān | keśavaḥ paripapraccha bhagavan kān namasyasi ||
ភីෂ្ម បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ម្តងមួយ ព្រះឥសី នារ៉ដ បានឃើញដោយភ្នែកថា កំពុងដាក់ដៃប្រណម្យ បូជាគោរពព្រះព្រាហ្មណ៍ដ៏ឧត្តម។ ព្រះកេសវ (ក្រឹෂ್ಣ) ឃើញហើយ ក៏សួរថា៖ ‘ឱ ព្រះគ្រូដ៏គួរគោរព! អ្នកកំពុងប្រណម្យចំពោះអ្នកណា?’»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic etiquette: sincere reverence toward the worthy (especially exemplary Brahmins) is a visible marker of ethical culture, and Krishna’s question frames a reflective inquiry into who truly deserves honor.
Narada is seen with folded hands honoring eminent Brahmins; Krishna notices this act of worship/respect and asks Narada whom he is saluting, setting up an explanation about the proper objects of veneration.