Shloka 14
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
प्रसन्नहृददया श्चैव सर्वसत्त्वेषु नित्यश: । आपूृष्ठतापात् स्वाध्याये युक्तास्तान् पूजयाम्पहम्
prasannahṛdayāś caiva sarvasattveṣu nityaśaḥ | āpṛṣṭhātāpāt svādhyāye yuktās tān pūjayāmy aham ||
នារ៉ដៈបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំគោរពបូជាចំពោះអ្នកដែលមានចិត្តរីករាយ និងមេត្តាករុណាចំពោះសត្វមានជីវិតទាំងអស់ជានិច្ច ហើយចាប់ពីព្រឹករហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ ប្រកបដោយការសូត្រ និងសិក្សាវេទៈដោយខិតខំ។ ការមានមេត្តាដ៏ថេរនិងការសិក្សាដ៏មានវិន័យដូច្នេះ គួរឲ្យគោរពយ៉ាងខ្លាំង។»
नारद उवाच
Educational Q&A
True worthiness for honor lies in two joined virtues: constant benevolence toward all beings and disciplined commitment to svādhyāya (sacred study/recitation). Inner serenity and daily practice together constitute dharmic excellence.
Nārada speaks in praise of a class of disciplined, virtuous people—those who remain kindly disposed to all creatures and spend the forenoon engaged in Vedic study—declaring that he reveres and worships such persons.