Shloka 7
ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
तस्यान्ववाये द्वौ राजन् राजानौ सम्बभूवतु: । हैहयस्तालजंघश्न वत्सस्य जयतां वर
tasyānvavāye dvau rājan rājānau sambabhūvatuḥ | haihayas tālajaṅghaś ca vatsasya jayatāṃ vara ||
ភីष្ម បានមានព្រះវាចាថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ក្នុងវង្សនោះ មានព្រះមហាក្សត្រពីរអង្គកើតឡើង មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញ—ហៃហយៈ និង តាលជង្គៈ។ ឱ អ្នកឈ្នះក្នុងចំណោមវីរបុរស! ព្រះមហាក្សត្រទាំងពីរនេះ ជាព្រះរាជបុត្ររបស់ វត្សៈ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the importance of lineage and succession in the dharmic imagination of kingship: a ruler’s legacy is carried forward through progeny, and the remembrance of worthy kings sustains social and political continuity.
Bhīṣma continues a genealogical account, telling the king that in a particular royal line two famous kings—Haihaya and Tālajaṅgha—were born as sons of Vatsa.