Shloka 513
ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
अस्येदानीं वधादद्य भविष्याम्यनृण: पितु: । इतना ही नहीं
asyedānīṁ vadhād adya bhaviṣyāmy anṛṇaḥ pituḥ |
ភីෂ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ថ្ងៃនេះ បើខ្ញុំសម្លាប់គាត់ ខ្ញុំនឹងរួចផុតពីបំណុលចំពោះឪពុករបស់ខ្ញុំជាចុងក្រោយ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ—កូនប្រុសរបស់គាត់បានបំផ្លាញអាណាចក្រទាំងមូលនៃដែនកាសី ហើយបានលួចយកទ្រព្យរតនាដែលសន្សំទុក។ ដោយអំនួត ខ្ញុំបានសម្លាប់កូនប្រុសរបស់ស្តេចនោះមួយរយរួចហើយ; នៅសល់តែពួកនេះប៉ុណ្ណោះ។ បើឥឡូវខ្ញុំសម្លាប់ពួកនេះទៀត តើខ្ញុំនឹងរួចពីកាតព្វកិច្ចចំពោះឪពុករបស់ខ្ញុំឬ?»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage frames violence within the moral language of ṛṇa (obligation): Bhīṣma interprets his duty to his father as a binding debt that can be ‘discharged’ through decisive action. It highlights the tension between personal vows/filial duty and the ethical weight of killing, especially when justified as restoring order after plunder and arrogance.
Bhīṣma speaks about completing an act of retribution: after the king’s sons have ravaged Kāśī and looted treasures, he claims to have already killed a hundred of them, with only a few remaining. He considers killing the rest ‘today’ so that he may become anṛṇa—free of his debt to his father.