Shloka 34
ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
स रथी बद्धनिस्त्रिंशो बभौ दीप्त इवानल: । प्रययौ स धनुर्धुन्चन् खड्गी चर्मी शरासनी
sa rathī baddha-nistriṁśo babhau dīpta ivānalaḥ | prayayau sa dhanur-dhuñcan khaḍgī carmī śarāsanī ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ទ្រង់ឡើងលើរថសង្គ្រាម ហើយចងដាវនៅចង្កេះ ក៏ភ្លឺរលោងដូចភ្លើងកំពុងឆេះ។ មានដាវ និងខែល ហើយកាន់ធ្នូ ទ្រង់ឈានទៅមុខ ឲ្យធ្នូបន្លឺសូរ—ដំណើរទៅមុខដោយសេចក្តីប្តេជ្ញាដ៏កាចសាហាវរបស់យុទ្ធជន ដែលត្រៀមធ្វើតាមធម៌ដែលខ្លួនបានជ្រើសរើស។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of resolute preparedness: a warrior, properly armed and composed, advances to perform his chosen duty. The ethical undertone is steadiness in one’s role (svadharma) and disciplined readiness rather than impulsive violence.
A chariot-warrior mounts his chariot, fastens his sword, and advances fully armed—sword, shield, and bow—his presence compared to blazing fire, while the bow is made to resound as he moves forward.