Shloka 26
ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
राजोवाच भगवन् वैतहत्यैमें युद्धे वंश: प्रणाशित: । अहमेकः: परिद्यूनो भवन्तं शरणं गत:
rājovāca bhagavan vaitahavyaiḥ ime yuddhe vaṁśaḥ praṇāśitaḥ | aham ekaḥ paridyūno bhavantaṁ śaraṇaṁ gataḥ ||
ព្រះរាជាមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះគ្រូដ៏គួរគោរព ក្នុងសង្គ្រាមនេះ កូនៗរបស់ វីតហវ្យៈ បានបំផ្លាញវង្សកុលរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំតែម្នាក់ឯង សោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង បានមកសុំជ្រកកោនក្រោមព្រះអង្គ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic moment: after catastrophic loss in war, the proper response is humility and seeking guidance from a worthy authority. It highlights the ethical turn from vengeance or despair toward śaraṇāgati—taking refuge in wisdom and dharma for restoration of right conduct.
A king, whose dynasty has been wiped out in battle by Vītahavya’s descendants, approaches a revered figure (addressed as bhagavan) in deep sorrow, declaring himself the lone survivor and asking for protection and counsel.