Shloka 63
Brāhmaṇya-प्रश्नः — The Inquiry into Attaining Brāhmaṇya
Mataṅga–Gardabhī Itihāsa
शरीरमुत्सूजेत् तत्र विधिपूर्वमनाशके । अध्रुवं जीवित ज्ञात्वा यो वै वेदान्तगो द्विज:
śarīram utsṛjet tatra vidhipūrvam anāśake | adhruvaṁ jīvitaṁ jñātvā yo vai vedāntagō dvijaḥ || vedāntakaḥ jñātā dvijaḥ asya jīvanam nāśavān iti manyamānaḥ tasmin parvate vasati, devatā-pūjanaṁ kṛtvā munīn praṇamya ca, vidhipūrvakam anāśanena prāṇān tyajati; sa siddhaḥ sanātanaṁ brahmalokaṁ prāpnoti ||
នៅទីនោះ បន្ទាប់ពីបានអនុវត្តពិធីតាមវិធីសាស្ត្រជាមុន គាត់គួរលះបង់រាងកាយដោយការអត់អាហារ។ ដោយដឹងថាជីវិតមិនថេរ ទ្វិជៈដែលស្ថិតក្នុង វេទាន្ត (Vedānta) យល់ថាជីវិតនេះជារបស់ខូចខាត នឹងស្នាក់នៅលើភ្នំនោះ បូជាទេវតា គោរពមុនី ហើយបន្ទាប់មក ដោយអត់អាហារតាមពិធី គាត់លះបង់ដង្ហើមជីវិត។ ដោយបានសម្រេចសិទ្ធិ គាត់ទៅដល់ ព្រហ្មលោក អស់កល្បជានិច្ច។
अजड्रिय उवाच
Educational Q&A
Life is impermanent; therefore, a Vedānta-knowing dvija should live with disciplined renunciation, honoring gods and sages, and—when the time is ripe—relinquish the body through a duly regulated fast, culminating in attainment of Brahmaloka.
Ajadri describes an ascetic ideal: a learned twice-born lives on a mountain, performs worship and reverence, and then undertakes a rule-governed fast (anāśana) to give up the vital breaths, thereby achieving siddhi and reaching the eternal Brahmaloka.