Shloka 5
Gaṅgā-māhātmya: Siddha–Śilavṛtti-saṃvāda and Gaṅgā-stava (गङ्गामाहात्म्यं—सिद्ध-शिलवृत्ति-संवादः)
ब्राह्मणं स्वयमाहूय भिक्षार्थे कृशवृत्तिनम् । ब्रूयान्नास्तीति यः पश्चात्तं विद्याद् ब्रह्मघातिनम्
brāhmaṇaṁ svayam āhūya bhikṣārthe kṛśavṛttinam | brūyān nāstīti yaḥ paścāt taṁ vidyād brahmaghātinam ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាម្នាក់ហៅព្រះព្រាហ្មណ៍មកដោយខ្លួនឯង ដើម្បីឲ្យទានភិក្ខា ដល់អ្នកដែលជីវភាពបានក្លាយជាក្រីក្រ ហើយបន្ទាប់មកវិញនិយាយថា ‘គ្មានអ្វីឲ្យទេ’—ចូរដឹងថាមនុស្សនោះជាអ្នកសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍ មានទោសដូច ‘ព្រហ្មហត្យា’»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
To invite a needy Brahmin with the promise of alms and then deny him is treated as an extreme moral offense—equated with brahma-hatyā—because it combines deception, humiliation of the vulnerable, and violation of the duty of giving.
Bhishma, instructing on dharma, states a rule of conduct: if a person personally calls a Brahmin whose livelihood is diminished for the purpose of giving alms but later says ‘I have nothing,’ that person should be regarded as grievously sinful, like a Brahmin-slayer.